Ol dediği zaman

Ol dediği zaman
13 Temmuz 2009 tarihinde eklendi, 260 kez okundu.

“Ol” Dediği Zaman
Murat Başaran

“Zavallı bir çocuk gibi kalmıştı ortada…
Sanki güvenle tuttuğu el usulca kayıp gitmişti avucundan…

Bir anda bu büyük ve kalabalık meydanda sahipsiz hissetti kendisini…

Çocuk gibi ağlamalıydı hıçkıra hıçkıra…

Beyninin zarlarını yırtarcasına, sesi kısılırcasına, bütün hücreleriyle…

Kundaktaki bebeğin muhtaçlığı ve

masumiyetiyle…

Ağlamalıydı…

Ama…

Bebek değildi…

Çocuk değildi…

Ve ama daha muhtaç…

Ve ama daha masumdu…

•••

Bu ızdıraba, ağlayamıyor oluşu eklendi bütün ağırlığıyla…

Yer altından kayıyordu sanki…

Zemin kayıyordu…

Nereye baksa ufuk bulanıklaşıyor…

Ufuk kayıyordu sanki…

Yönleri kayıyordu…

•••

Dudaklarını ısırıyordu…

İki damla gözyaşını gözlerini kapayarak

hapsetti sımsıkı…

Eğdi başını…

“En fazlası ölüm” dedi içinden…

Tam da razı olmak üzereyken…

Bir titreme tuttu içten içe…

Ve alelacele tutundu hayata.. yaşamaya…

Açtı gözlerini…

•••

Bir bankta oturuyordu şimdi…

Kainat meydanının tam ortasında yerini arıyor; durduğu yeri seyrediyordu…

“Şimdi ne olacak?” sorusuyla çarpıştığı anda olmuştu herşey…

Ve “Sonra ne olacak?” sorusu…

Birer birer inmişti yüzüne tokat gibi…

Cevapsız kalmıştı…

•••

Cevap verme mecburiyeti hissetmeden yaşamak ne kadar rahattı halbuki…

Anlamsız bir mutluluk içinde…

•••

Cevapsız kalmıştı…

Ve “Nereye kadar?” sorusu dikildi karşısına…

Sanki…

Sanki kenar mahallelerin arka sokaklarında kıstırmış; konforunu başına geçirmişti

birkaç serseri soru…

“Şimdi ne olacak?”

“Sonra ne olacak?”

“Nereye kadar?”

İlk iki soruya cevap verme zahmetine girişmemişti ki, üçüncüsü yetişti; ve cevabı zaten sorunun boynunda sallanıyordu bütün haşmetiyle…

“Ölüme kadar…”

O cevap…

Kendisinin veremediği ama sorunun boynunda asılı duran o cevap, nefesini kesen son darbeyi indirmiş ve ortada kalıvermişti…

O zaman ilk iki soru daha bir haşmetle

dikildi karşısına…

“Şimdi ne olacak?”

“Sonra ne olacak?”

•••

Gündüzleri kalabalıkların arasında günübirlik amaçların…

Geceleri sarhoş kahkahaların arasında uyuşuk…

Uykuyu hatırlamıyordu zaten…

Arada bir köşe başlarında sorular beliriyor ve bazısı ileri giderek omuz atıyordu…

“Ne işe yarıyorsun?”

“Sen kimsin?”

Adımlarını sıklaştırıyor veya yönünü değiştiriyor, yüzleşmemeye çalışıyordu…

Ta ki o ana kadar…

•••

Önceleri umursamadı…

Ama diline takılan şarkıların yerini ritmik bir soru almıştı; hüzünlü bir melodiyle mırıldanıp

duruyordu…

“Ölüm var gülüm… Ölüm var gülüm…

Ölüm var gülüm…”

Sevgililerine derdi “Gülüm” diye…

Ve şimdi içinden bir ses onu ‘sevgili’ gibi sahiplenmiş, “Ölüm var gülüm” diyordu…

Ölümü düşünmeye başladığından beri

yavaşlamıştı…

Ağırlaşmıştı…

Ölüm varsa ve bitecekse herşey…

Herşeyin anlamı neydi…

•••

Bir bankta oturuyordu şimdi…

Kâinat meydanının tam ortasında yerini arıyor; durduğu yeri seyrediyordu…

“Ölüm var gülüm…”

“Ölüm var gülüm…”

“Ölüm var gülüm…”

Beyaz bir güvercin süzüldü başının üstüne

doğru…

Döndü durdu etrafında bir zaman…

Ve bankın bir ucuna kondu usulca…

Başını çevirdi o tarafa…

Göz göze geldiler…

•••

Nasip, bir talih kuşudur; sevin, dedi güvercin…

Ve hiç boş yok… Sorular biletidir bu talihin…

Bak bu dağlar…

Bu gökyüzü…

Yağmur ve kar… İnsan… İnsanlar… Yaşayanlar, yaşamış olanlar ve daha doğmamış olanlar…

Her birinin parmak izi farklı olan bu

on milyarlarca insan…

Sonra ben…

Ben bir garip güvercinim…

Sonra şu çiçekler…

Gece gördüğün rüyalar…

Gündüz gördüğün rüyalar…

Ve görmediğin rüyalar…

Sonra acılar ve hüzün ve mutluluk..

Ne varsa gördüğün, bildiğin, hissettiğin…

Ve aradığın…

Herşey…

Anlamını aradığın herşey…

O…

Yüce Yaratıcı…

“Ol…” dedi… Oldu…

“Ol…” dedi, oldu herşey…

“Öl…” dediği zaman öleceksin…

•••

Kanatlandı beyaz güvercin…

Kanatlarının altını gördü bir an, bembeyaz…

Göz göze geldiler süzülürken son bir kez…

Sanki “Artık üzülme” diyordu gözlerindeki

gizli tebessüm…

“Ölüm sonsuz bir başlangıçtır…”

•••

Mırıldanmaya başladı yine…

“Ölüm var gülüm…

Ol dedi Yaradan, oldu herşey…

Öl dediği zaman öleceğim…”

•••

Şimdi… Ona ‘derviş’ diyorlar…

Şimdi huzurlu bir sevinç içinde…

Aynı kalabalığın arasında…

Ve kenar mahallelerde bile cesur…

Sorularla dost…

•••

Ona ‘derviş’ diyorlar…

Etiketler:

Ol dediği zaman Konusuna 2 Yorum Yapıldı
  1. sevinç diyor ki:

    Siten hayırlı olsun arkadaşım.Sevgi ve sağlıcakla kal..!

  2. kelebek-z diyor ki:

    Allah-u Teàlâ Hazretleri cümlemizi, cümle ümmet-i Muhammedi, tevfikını refîk ederek hak yolda dâim eylesin… İmandan sonra küfre düşürmesin, izzetten sonra zillete uğratmasın… Kabulden sonra reddettiği, koğduğu kullarından eylemesin… Mü'min olarak yaşayıp, mü'min olarak ölmeyi nasîb eylesin… İnsaflı, iz'anlı insanlara da İslâm'ın güzelliğini anlayıp müslüman olmayı nasîb eylesin… Huzuruna sevdiği mü'min-i kâmil olarak varıp, cennetiyle, cemâliyle müşerref olmayı müyesser eylesin; bu mübarek kandil hürmetine…

    M.E.C.(rh.a.)

    hayırlı kandiller rumma abla…

Sayfa başına git